© 2019 by Mermaid Celine - Rights reserved on all pictures, texts and videos on this website

Mermaid Celine - Independant Belgian Artist

Gent, Vlaanderen, Belgique

VAT Number 0666.453.247

Tail History

icone-english.png

De staart en de Kat

Ik maak al mijn staarten zelf en elk een van hen is een meesterwerk. Maar het is ook moeilijk en heel tijdrovend. De basis ineen zetten neemt maar een paar dagen in beslag maar dan begint de echte uitdaging: de pailletten erop naaien. Voor de meeste mensen is dit het meest vervelende en een proces dat eindeloos lijkt, ook ik had momenten dat ik geen paillet meer kon zien. Maar aan de andere kant vond ik dit deel van het proces net het leukste. Je ziet de staart evolueren voor je eigen ogen en als je een of twee pailleten op de verkeerde plaats naait, maakt het niks uit want niemand zal er ooit iets van merken. Je leert geduld te oefenen en volhouden. En uiteindelijk zal al dat harde werk beloond worden.

 

Maar genoeg hierover, indien je nog wat meer info wil over hoe ik mijn staarten maak, vind je die op de FAQ pagina. Waar ik het over wou hebben was het verhaal achter de staarten.

 

De eerste staart die ik ooit gemaakt heb was in 2004, met behulp van mijn mama. Ik heb geprobeerd mijn eigen monovin te maken maar had daar geen kennis van dus uiteraard brak wat ik had gemaakt in twee bij de eerste pasbeurt. Daarna besloot ik te investeren in een Finis Competitor en heb een schaar gebruikt om die de vorm te geven die ik wou. De eerste staart was gemaakt van grijze neopreen, gelamineerde stukken om de staartvin te verlengen (jep, vanaf het begin wou ik al proberen een zo goot mogelijke staartvin te maken) en lichte stof voor de vinnen. Ik heb textielverf gebruikt om de schubben erop te schilderen en tadaa, de eerste staart was een feit. Tijdens het proces was een van mijn katten, Sienna (een Blauwe Rus), nieuwsgierig geworden en besloot ze om bij mij te blijven terwijl ik bezig was. En daarmee bedoel ik ook ELKE keer als ik zat te werken aan mijn staart. Voor mij was het dus logisch dat deze staart gedoopt werd als “The Russian Blue”.

 

Ik deed mijn eerste opdrachten in deze staart en was er weg van, maar toch was ik er niet helemaal blij mee, niet realistisch genoeg. Ik begon naar inspiratie te zoeken op het internet en vond al gauw de schelpvormige, glinsterende pailletten die mijn Mermaid leven veranderden. De beslissing was genomen en The Russian Blue kreeg een update. Een jaar later had ik mijn eerste pailletten staart. Een paar jaar later werd ze weer aangepast nadat ik de beruchte, dikke, glinsterende vinyl had gevonden, die mijn handelsmerk werd.

Mooi in Roze

De tweede staart die ik gemaakt heb, was De Prinses. Ik had voor roze gekozen omdat het een kleur was die ik toen niet veel zag in meerminstaarten, nadat ik had ontdekt dat er mensen waren als mij, die dit ook deden. Dit was de perfecte staart voor evenementen die gefocust waren op het entertainen van kinderen, wie houd er namelijk niet van een roze zeemeermin? Na heel veel kennis opgedaan te hebben door het maken van de eerste, nam deze staart veel minder tijd in beslag om af te werken. De Prinses was mijn favoriet voor een lange tijd, ik hield van het effect dat de mix van de witte stof en de doorzichtige vinyl gaven terwijl ik aan het zwemmen was.

Voetbal Meermin

De volgende was een staart die gemaakt werd op verzoek van een voetbalploeg en moest dus in de kleuren ervan zijn. Mijn moeder hielp me en stelde voor om de rits op de rug ondersteboven in de stof te naaien, wat een enorm slim idee bleek te zijn want zo gleed deze dus niet meer open terwijl ik aan het zwemmen was. Deze staart werd niet zoveel gebruikt omdat het enkel toegestaan was deze te dragen op specifieke events van de voetbalploeg.

Hoe groter, hoe beter

Ik probeer mezelf altijd te verbeteren op verschillende vlakken en dat geldt dus ook voor het maken van mijn staarten. Toen ik op een dag om stof ging in mijn favoriete, lokale stoffenwinkel, kwam ik dat ene tegen waar velen mij nu voor kennen. Gekleurde, dikke met glitter in verwerkte vinyl. Ik was buiten zinnen, kocht de volledige rol en was onmiddellijk geinspireerd. Nadat we thuis kwamen had ik op een, twee, drie mijn design klaar en de kleuren uitgekozen maar het zou geen makkelijke opdracht worden. Omdat de vinyl zo dik is, was het enorm moeilijk om, met behulp van de machine die aan de neopreen te naaien. Talloze naalden sneuvelden maar na een paar pogingen zat alles in elkaar (de naaimachine moest daarna wel binnen voor reparatie). Dan kwam de volgende opgave: de pailletten door de vinyl naaien. Door de dikte was het enorm lastig en mijn vingers hebben vaak gebloed. Oja, ik heb afgezien. In plaats van de pailletten horizontaal naast elkaar te naaien, wat ik bij mijn vorige staarten deed, probeerde ik iets anders door ze verticaal te naaien. Wat me veel meer beviel, het patroon was willekeuriger zonder chaotisch te zijn en het kwam natuurlijker over. Sunset was geboren. Deze staart werd mijn kenmerk en ik hield van haar, jammer genoeg moest ik ze, na bijna 3 jaar continu gebruik, op pensioen doen.

Duistere kant

Ik vond altijd van mezelf dat ik meer een Sirene (wat vrij vertaalt “iemand verstrikken” betekent) of  was dan een Zeemeermin. En ja, ik weet dat de Sirene een wezen was dat eigenlijk half vrouw half vogel was. Maar ze werden altijd in verband gebracht met zeemeerminnen. De meer duistere maar fascinerende kant van dit mythische wezen was wat ik wou vertalen in mijn laatste nieuwe staart, in combinatie met de liefde die ik heb voor enorme, golvende staartvinnen. Mijn doel was om de grootst mogelijke vin te maken, zonder dat deze zijn functionaliteit volledig verloor. De kleuren uitkiezen was het moeilijkste. Ik wist dat deze staart donker getint zou zijn maar daardoor was de kans groot dat ze verdween in het water en fotografisch niet interessant was om vast te leggen. Dus heb ik voor turkuoise en, om mijn Sunset te eren, gouden toetsen gekozen om eraan toe te voegen. Ik haatte deze staart! Echt waar! Toen ik eraan begon te werken, voelde het niet goed voor mij, het stond me niet aan. Ik haatte de kleuren en het patroon, dit was ik niet… of toch? Het is niet echt motiverend om aan iets te werken waar je niet in gelooft, maar toen ik voorbij de heupvinnen was, veranderde dit. Ik begon dan pas mooi te vinden wat ik aan het maken was. En nadat ze af was en ik er de eerste keer mee had gezwommen was het duidelijk, ik hou van deze staart! Toegegeven, het is niet de makkelijkste om in de zwemmen, maar ik ben een goed zwemmer, als ik dat van mezelf mag zeggen en heb ervaring met dit soort staarten (aangezien het de 5de is die ik tot nu toe gemaakt heb).Tijdens het proces van het maken van mijn laatste aanwinst heb ik enorm veel over mezelf geleerd en, raad eens, ook bij deze had ik een nieuwsgierige toeschouwer. Mijn Scottish Fold, Neptune zat, net als Sienna bij mijn eerste staart, de hele tijd bij mij toen ik bezig was. De naam voor mijn laatste staart moet je dus niet te ver gaan zoeken.